در روایات فریقین همانند قرآن کریم به طور صریح بر محبّت اهل بیت(علیهم السلام)تأکید شده است که به برخى از آن ها اشاره مى کنیم:

• وادار نمودن بر دوستى اهل بیت(علیهم السلام)

رسول خدا(صلى الله علیه وآله) مى فرمایند:«ادبّوا أولادکم على ثلاث خصال: حبّ نبیّکم، وحبّ أهل بیته، و قراءة القرآن»;(۱) «اولاد خود را بر سه خصلت تربیت کنید: دوستى پیامبرتان، دوستى اهل بیتش، و قرائت قرآن.»
امیرالمؤمنین(علیه السلام) فرمود: «أحسن الحسنات حبّنا، و أسوأ السیئات بغضنا»;(۲) «بهترین نیکى ها حبّ ما، و بدترین بدى ها بغض ما اهل بیت(علیهم السلام) است.»

• دوستى اهل بیت دوستى خدا و رسول خداست

رسول خدا(صلى الله علیه وآله) فرمود: «أحبّوا الله لما یغذوکم من نعمه، وأحبّونى لحبّ الله، و أحبّوا أهل بیتى لحبّى»;(۳) «خدا را دوست بدارید به جهت آن که از نعمت هایش به شما روزى مى دهد. و مرا نیز به جهت دوستى خدا دوست بدارید، و اهل بیتم را به جهت دوستى من دوست بدارید.»
زید بن ارقم مى گوید: در خدمت رسول خدا(صلى الله علیه وآله) بودم که دیدم فاطمه زهرا(علیها السلام)داخل حجره پیامبر(صلى الله علیه وآله) شد، در حالى که با او دو فرزندش حسن و حسین بودند، و على(علیه السلام)نیز پشت سر آنان وارد شد، پیامبر(صلى الله علیه وآله) به آنان نظر کرده و فرمود: «من أحبّ هؤلاء فقد أحبّنى، و من ابغضهم فقد أبغضنى»;(۴) «هر کس اینان را دوست بدارد، مرا دوست داشته و هر کس که اینان را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است.»
امام صادق(علیه السلام) فرمود: «من عرف حقّنا و أحبّنا فقد أحبّ الله تبارک و تعالى»;(۵) «هر کس حق ما را شناخته و ما را دوست بدارد در حقیقت خداوند تبارک و تعالى را دوست داشته است.»

• حبّ اهل بیت اساس ایمان است

رسول خدا(صلى الله علیه وآله) فرمود: «أساس الإسلام حبّى و حبّ أهل بیتى»;(۶) «اساس اسلام، دوستى من و اهل بیت من است.»
و نیز فرمود: «لکلّ شىء أساس، و أساس الإسلام حبّنا أهل البیت»;(۷) «براى هر چیزى اساسى است و پایه اسلام حبّ ما اهل بیت است.»

• حبّ اهل بیت(علیهم السلام) عبادت است

رسول خدا(صلى الله علیه وآله) فرمود: «حبّ آل محمّد یوماً خیر من عبادة سنة، و من مات علیه دخل الجنّة»;(۸) «یک روز دوستى آل محمّد، بهتر از یک سال عبادت است، و کسى که بر آن دوستى بمیرد داخل بهشت مى شود.»

• دوستى اهل بیت(علیهم السلام) نشانه ایمان است

رسول خدا(صلى الله علیه وآله) فرمود: «لا یؤمن عبد حتّى أکون أحبّ إلیه من نفسه، و أهلى أحبّ إلیه من أهله، و عترتى أحبّ إلیه من عترته، و ذاتى أحبّ إلیه من ذاته»;(۹) «هیچ بنده اى ایمان کامل پیدا نمى کند، مگر در صورتى که من دوست داشتنى تر نزد او از خودش باشم، و نیز اهل بیتم از اهلش محبوب تر، و عترتم از عترتش دوست داشتنى تر و ذاتم از ذاتش محبوب تر باشد.»

• دوستى اهل بیت نشانه پاکى ولادت

پیامبر(صلى الله علیه وآله) اشاره به على(علیه السلام) کرد و فرمود: «أیّها الناس إمتحنوا أولادکم بحبّه، فإنّ علیّاً لایدعو إلى ضلالة، و لا یبعد عن هدى، فمن أحبّه فهو منکم، و من أبغضه فلیس منکم»;(۱۰) «اى مردم! اولاد خود را به دوستى على امتحان نمایید، زیرا او شما را گمراه نمى کند و از هدایت دور نمى سازد. پس هر یک از اولاد شما که على را دوست بدارد از شماست، و هر کدام که او را دشمن بدارد از شما نیست.»
امیرالمؤمنین(علیه السلام) فرمود: در وصیّتى که پیامبر(صلى الله علیه وآله) به اباذر کرده آمده است: «یا أباذر! من أحبّنا أهل البیت فلیحمد الله على أوّل النعم. قال: یا رسول الله! و ما أوّل النعم؟ قال: طیب الولادة، انّه لا یحبّنا إلاّ من طاب مولده»;(۱۱) «اى اباذر! هر کس ما اهل بیت را دوست دارد باید بر اوّلین نعمت، خداوند را ستایش نماید. ابوذر عرض کرد: اى رسول خدا اولین نعمت چیست؟ فرمود: نیکى ولادت، زیرا دوست ندارد ما را مگر کسى که ولادتش پاک است.»

• سؤال از دوستى اهل بیت در روز قیامت

رسول خدا(صلى الله علیه وآله) فرمود: «أوّل مایُسأل عنه العبد حبّنا أهل البیت»;(۱۲) «اولین چیزى که در روز قیامت از بنده سؤال مى شود، دوستى ما اهل بیت است.»
و نیز فرمود: «لا تزول قدما عبد یوم القیمة حتّى یُسأل عن أربع: عن عمره فیما أفناه، و عن جسده فیما أبلاه، وعن ماله فیما أنفقه ومن أین کسبه، وعن حبّنا أهل البیت»;(۱۳) «روز قیامت بنده قدم از قدم برنمى دارد تا آن که از چهار چیز سؤال شود: از عمرش که در چه راهى صرف کرده، و از بدنش که در چه راهى به کار گرفت، و از مالش که در چه راهى خرج کرده و از کجا به دست آورده است، و از دوستى ما اهل بیت.»(۱۴)

پی نوشتها:

۱/ کنز العمال، ج ۱۶، ص ۴۵۶، ح ۴۵۴۰۹; فیض القدیر، ج ۱، ص ۲۲۵، ح ۳۳۱/
۲/ غرر الحکم، ج ۱، ص ۲۱۱، ح ۳۳۶۳/
۳/ سنن ترمذى، ج ۵، ص ۶۶۴، ح ۳۷۸۹; مستدرک حاکم، ۳، ص ۱۵۰/
۴/ ترجمه امام حسین(علیه السلام) از تاریخ دمشق، ج ۹۱، ص ۱۲۶/
۵/ کافى، ج ۸، ص ۱۱۲، ح ۹۸/
۶/ کنز العمال، ج ۱۲، ص ۱۰۵، ح ۳۴۲۰۶; در المنثور، ج ۶، ص ۷/
۷/ المحاسن، ج ۱، ص ۲۴۷، ح ۴۶۱/
۸/ نور الابصار، ص ۱۲۷; کافى، ج ۲، ص ۴۶، ح ۳/
۹/ المعجم الکبیر، ج ۷، ص ۸۶، ح ۶۴۱۶; امالى صدوق، ص ۲۷۴، ح ۹/
۱۰/ ترجمه امام على(علیه السلام) از تاریخ دمشق، ج ۲، ص ۲۲۵، ح ۷۳۰/
۱۱/ امالى صدوق، ص ۴۵۵/
۱۲/ عیون اخبار الرضا(علیه السلام)، ج ۲، ص ۶۲، ح ۲۵۸/
۱۳/ المعجم الکبیر، ج ۱۱، ص ۱۰۲، ح ۱۱۱۷۷/
۱۴/ على اصغر رضوانى، امام شناسى و پاسخ به شبهات(۲)، ص ۵۲۱/