دیروز در اخبار آمده بود که طلاب و دانشجویان روز هفدهم آذر ماه در مقابل سفارت عربستان سعودی ؛ به دلیل سکوت مجامع عربی نسبت به فاجعه غزه تجمع می کنند.
اگرچه طبیعی بودن این قضیه بسیار واضح است ، همانطور که سفیر عربستان در ایران به عنوان سفیر کبیر سعودی در منطقه شناخته می شود و دولت های عربی هم در بیشتر مواضع با عربستان هم سو .
اما موضع گیری منفعلانه آنها در خصوص مردم فلسطین و فشارهای مضاعف اخیر بر این مردم مظلوم ، باعث برپائی این تجمع اعتراضی شده ؛ بگذریم که جریان به هم زدن لیوانها و دست فشردند طنطاوی -مفتی الازهر- قدری آتش مخالفان را برافروخته کرد.
اما سوال من این است که دولتمردان جمهوری اسلامی که دفاع از مظلوم را افتخار خود می دانند و تهران را امید مردم ستم کشیده دنیا معرفی می کنند ، چرا با قدمهای سیاسی صرف در شهر راهپیمائی می کنند!
حتما نام پاراچنار را شنیده اید ، منطقه ای در شمال غرب پاکستان که در آتش جهل تکفیریون وهابی در حال سوختن است ؛ مردان و جوانان بی پناه این شهر به جرم شیعه بودن باید کشته شوند و در آتش جهل انسان نماها سوزانده شوند و حضرات دولتی هم دچار نسیان !
اگر امروز در اخبار فلسطین می شنویم که اسرائیل مانع از رسیدن آمبولانس به بیمارستان می شود و بیماران و زخمی ها جان می دهند در پاراچنار معلول ذهنی و زن و کودک را در آمبولانس سر می برند !
اگر برخی از نهادهای مردمی قصد کمک رساندن به مردم غزه دارند و محموله آنها توسط نظامیان اسرائیل مصادره می شود ، در پاراچنار کمکها را آتش زدند و انسانهای بی گناه را در آتش سوزاندن !
این چند روز تصاویر رقت باری از زخمی ها و کشته شدگان فلسطینی را شاهد هستیم اما گمان نکنم تا به حال در رسانه های رسمی و روزنامه های منتشره در کشور این تصاویر را دیده باشید !
چرا با مظلومان سیاسی برخورد می کنیم ؟ اگر هدف دفاع از مظلوم است این برخورد دوگانه چیست؟ آیا فقط اجازه تحصن آن هم به تعداد اندکی از طلاب پاکستانی در مقابل سفارت کشورشان را می توان با اعتراض دیروز جوانان ایرانی در مقابل سفارت عربستان مقایسه نمود؟
ظریفی امروز می گفت که این هم از سیاست پایتخت نشینها هست تا اینکه بوی اعتراضات دانشجوئی می آید عده ای از دانشجوها را به انجام این قبیل کارها ترغیب می کنند تا بتونند در اخبار رسمیشان آن را به عنوان جنبش دانشجوئی مطرح کنند!
